Wat als… we eerlijk zouden zeggen hoe eenzaam of onzeker we ons soms voelen?

“Misschien moet je daar eens een blog over schrijven”, zei ze.

Ik twijfelde.

Ik had net verteld hoe eenzaam het thuiswerk in deze lockdown soms aanvoelt. Hoe ik mijn collega’s, studenten en cliënten mis. Hoe ik het mis om gewoon een babbeltje te doen, zonder dat er een scherm tussen zit of dat er een meeting voor moest gepland worden.

Ik had schoorvoetend toegegeven dat het me onzeker maakte, deed twijfelen aan mijn werk en aan mijn meerwaarde als coach of collega. Of zelfs als vriendin, want ook de vriendschappen zijn anders geworden.

Anders. Soms intenser, maar vaak meer zoeken en aftasten. Communiceren via een schermpje, een berichtje of een tekst. Woorden proberen inschatten en begrijpen, gepast proberen reageren, niet elke betekenis tussen de lijnen snappen. Anders omgaan met anderen, met meer onzekerheid dus.

We zeiden tegen elkaar hoe veel mensen dit misschien wel voelen, maar niet altijd durven zeggen. We spraken uit hoe we hoopten dat er meer openheid over zou komen, in plaats van dat iedereen zich op zichzelf en in zijn bubbel terugtrekt.

Want we slikken het nog vaak in, vergelijken ons met die ene vriendin die het misschien toch nog lastiger heeft of met die andere collega die écht met de ziekte werd geconfronteerd. We besluiten om niet te zeuren op die (soms weinige) momenten dat we nog eens iemand buiten onze bubbel zien. We willen er onze ouders niet mee lastig vallen, want ja, voor hen is het toch nog lastiger. Zo vindt ieder van ons wel een reden om de schouders te rechten, door te gaan en niet te (durven) praten over hoe het echt met ons gaat.

En dus twijfelde ik.

Als sprankelcoach heb ik het immers tot mijn missie gemaakt om anderen te laten sprankelen of om toch de kleine sprankelmomentjes te zien. Wat als de sprankelcoach zelf niet altijd sprankelt?

Van zodra ik mezelf op deze gedachte betrapte, zag ik er ook de scheefheid van in. Het was immers een druk die ik mezelf had opgelegd, een stress die ik mezelf had aangedaan. Net zoals we onszelf vaak de druk geven van er te zijn voor anderen, onze omgeving niet te willen lastig vallen en niet te tonen dat het soms moeilijk is. Op die manier maken we het voor onszelf moeilijk

Want ja, zelfs een sprankelcoach sprankelt niet altijd.

Uiteraard niet.

Dus ontsla ik mezelf en jou van de druk om sterk te zijn en steun te geven. Je bent ontheven van de sociale druk om te lachen als je anderen tegenkomt of te zeggen “Ja ja, ça va”. Je krijgt de toestemming om ook eens te zeggen dat het wat minder gaat, zonder je eigen situatie te minimaliseren. Zo kan je de onzekerheid toelaten, misschien zelfs de tranen en er ook over praten met anderen. Zo kan je jezelf de toestemming geven om het even niet te weten en op momenten écht niet te sprankelen.

Misschien kan je zo wel echt contact leggen met anderen. Misschien herken je je zo wel in elkaar, tijdens een wandeling of aan een vuurkorf. Misschien kan je er samen eens goed bij zuchten of samen mee lachen. Misschien kom je tot de vaststelling dat de andere er wel wil zijn voor jou.

Net zoals ik aan de telefoon mijn gevoelens van eenzaamheid en onzekerheid had uitgesproken, me begrepen had gevoeld en een opluchting over me neer voelde dalen. In het telefoonschermpje van mijn videocall zag ik mijn vermoeide gezicht met het corona-kapsel. We lachten er samen mee. En zo zag ik tussen de lachrimpeltjes, ook sprankels in de ogen. Kleine sprankeltjes die schitterden in de herfstzon.

“Misschien moet ik daar inderdaad eens een blog over schrijven”, zei ik.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s